Vorige week, is onze 14 jarige hond Tyson spoorloos verdwenen.

Jeanette kwam thuis en kon hem nergens vinden, normaliter komt hij haar begroeten ondanks dat dat de laatste tijd steeds meer moeite kost. Desondanks kwam ie op zijn 3 pootjes, zijn geliefde bazinnetje altijd begroeten. Het was inmiddels al donker wat niet bijdroeg met Jeanette’s zoektocht. Ik was die nacht niet thuis en kwam pas de volgende dag thuis van een trip naar Holland. Aangezien de zoektocht niet veel zin had in het pik donker, hebben we de volgende dag(en) samen de bossen afgezocht, maar het mocht allemaal niet deren. Tyson was verdwenen, we hadden inmiddels ook al 2 koude nachten (rond de 6 graden) gehad. We moesten de feiten onder ogen zien, dit fragiele magere hondje op drie pootjes zou dit nooit en te nimmer overleven. Tyson was al oud en we beiden hadden het vermoeden dat ie het einde van het jaar niet zou halen.

Tyson kwam bij ons uit het asiel toen zijn rechter voorpootje net was geamputeerd. Hij was geboren met een misvormd pootje, en de dierenarts dacht dat hij beter was zonder dit misvormde pootje, wat ie toch niet echt gebruikte. Wij zochten een metgezel voor onze andere hond(je) Champers, en onze oog viel gelijk op Tyson, een kansarme hond met maar drie pootjes, nou die konden wij wel een liefdevol huisje geven. Nu bleek dit kansarme hondje een heel erg dominant ding te zijn, de zitzak werd gelijk overgenomen van Champers eenmaal thuis gekomen. Echte speelkameraden zijn het nooit geworden, maar ze waren wel erg veel samen zoals je op de foto’s kan zien. De mensen van het asiel hadden verteld dat ie misschien wat huiverig zou zijn met open trappen. Nu die hadden wij in ons huis, en inderdaad durfde Tyson niet naar beneden (wel naar boven). Ik vergeet nooit de dag dat Jeanette me op het werk belde met tranen in haar ogen, om te vertellen dat ie uit zichzelf de trap had afgelopen en sindsdien niet anders meer deed. Niet lang nadat we Tyson uit het asiel hadden gehaald begon zich eengezwel te vormen op de plek waar zijn pootje was geamputeerd. Dus moest die arme Tyson weer onder het mes, het gezwel werd verwijderd (dierenarts had nog nooit zoiets gezien), en liep weer rond met een zwik hechtingen en een trechter op z’n kop. Die nacht was Tyson erg onrustig, en mocht ie naast het bed slapen bij Jeanette, die ‘m de hele nacht rust heeft ingebracht, een onbreekbare bond was die nacht gevormd tussen Jeanette en Tyson. Luisteren was niet Tyson z’n sterkste kant, maar uiteindelijk ging ie toch overstag, en begon te gehoorzamen. Behalve als ie een andere hond zag, want die wilde ie allemaal luidruchtig begroeten, wat nog wel eens verkeerd werd begrepen. Zijn dominantie was duidelijk en sterk aanwezig ook, toen we nog 3 andere honden erbij kregen die groter, sterker, en jonger waren. Hij was overduidelijk de baas, en werd als zodanig ook geaccepteerd.

De laatste jaren verloor ie z’n dominantie, hij werd sneller moe, werd stokdoof, verloor het besef dat ie naar buiten moest om z’n behoefte te doen, en was vaak nogal verward. Dit kwam voornamelijk omdat ie ons niet meer kon horen waar we waren, en dus ons niet meer kon vinden. Ook dit hielp niet echt met onze zoektochten, ons roepen kon hij immers niet meer horen. D’r zijn een hoop scenario’s die gebeurd kunnen zijn, wij prefereren degene waar hij een plekje heeft gezocht in het bos en daar vreedzaam is ingeslapen. Het blijft erg moeilijk om te accepteren dat ie er niet meer is zonder te weten wat er is gebeurd. Afijn ik wil deze post, die volledig aan Tyson is geweid, eindigen met een gedichtje van de regenboog brug, wat ik heel erg mooi vind, en maar heel erg graag zou geloven dat er zoiets bestaat.

Er is een plaats ergens ver van hier die de Regenboog brug heet.
Als een dier waar je veel van houdt doodgaat,
dan gaat dat dier naar de Regenboog brug.
Daar zijn uitgestrekte weiden en heuvels voor onze lieve vrienden,
zodat ze met elkaar kunnen rennen en spelen.
Er is genoeg eten, water en zonneschijn
en onze vrienden voelen zich daar warm en prettig.

Alle oude en zieke dieren worden daar weer jong en beter.
Alle dieren die gewond of verminkt waren, worden weer sterk en gezond,
precies zoals wij ze herinneren in onze dromen.
De dieren zijn gelukkig en tevreden, er is echter een groot gemis:
Hun baasje of bazinnetje is niet aanwezig.

Ze rennen en spelen met elkaar,
maar dan komt de dag dat er eentje plotseling stopt met spelen
en in de verte tuurt.
Zijn neus pikt iets op, Zijn oren staan recht overeind, Zijn ogen beginnen te stralen, hij begint te trillen van opwinding.
Plotseling verlaat hij de groep,
rent over het groene gras, sneller en sneller.
Hij heeft je gezien en als jij en je beesie elkaar eindelijk treffen,
houden jullie elkaar stevig vast, bij deze vreugdevolle hereniging.
Om nooit meer uit elkaar te gaan.
De vrolijke likken overstelpen je gezicht,
je handen aaien zijn liefdevolle kopje
en je kijkt weer in die trouwe ogen, die je zolang niet hebt gezien,
maar die altijd in je hart zijn gebleven.

En dan gaan jullie samen over de Regenboog brug…

(Bedankt Jet)