Het is de afgelopen weken erg nat geweest en er is weer eens een hoop water naar beneden gekomen, verschillende wegen onder gelopen en kleine plaatsjes afgesloten van de bewoonde wereld. We beginnen er al een beetje aan te wennen en hoort een beetje bij de omgeving waar we nu wonen. “The Northern Rivers” gebied wordt het ook wel genoemd en die grote rivieren hebben waarschijnlijk een reden waarom ze zo groot zijn. Ik vindt het normaliter heerlijk als het regent maar na aantal weken begin ik het toch ook een beetje zat te worden. Dit wordt versterkt omdat er evenementen waar ik erg van geniet worden afgelast, zo ook de “Bridge to Bridge” race die elk jaar wordt gehouden. De zaterdag ervoor wordt een parade gehouden van allen deelnemende boot door de hoofdstraat van Grafton. Het is de bedoeling om met een (zeer) snelle boot van de brug in Grafton naar de brug van Harwood en weer terug te varen (meer dan 1oo Km) met 2 skiërs erachter. Het record staat op iets van 37 min, die boten gaan soms meer dan 180Km/u, zou er niet achter staan op een paar skietjes. Traditiegetrouw hebben we een ontbijtje aan de rivier, helaas was dit wat nat, maar mocht de pret niet drukken. Helaas kregen we later te horen dat de race was afgelast, wat nog nooit eerder voor was gekomen in het meer dan 30 jarige bestaan.

Ook omdat het zo regent worden er klussen uitgesteld, zo ook de voorbereiding van de area’s waar het beton stort moet gaan worden, de bedoeling was om de garage/schuur af te hebben als we naar Nederland gaan, maar ik ben bang dat niet meer zal lukken. Zodoende zijn we afgelopen weekend dan maar walvissen gaan kijken in Woolgoolga die op dit moment terugkeren naar Antarctica met hun kalveren. Zoals gezegd geen lekker weer, desalniettemin verschillende walvissen langs zien komen waar de jonge kalveren vrolijk uit het water aan het springen waren, machtig gezicht. Dit is wat anders dan ze bloedend aan het eind van zo’n kolere Japanse walvisvaarder te zien hangen !!!

Ondanks dat wij de regen een beetje zat zijn, de (groente)tuin vaart er wel bij, daar bijkomend dat het voorjaar is, alles begint te bloeien en groeien. Het Boerkool experiment is nog steeds gaande en ondanks dat er een beest s’nachts rond doolt die het ook erg lekker schijnt te vinden, groeit het nog steeds. Maar het groeit te langzaam, en ik denk dat de grond nog een beetje te arm is voor de boerenkool, het schijnt namelijk rijke vochtige grond nodig te hebben, nu aan de vochtigheid zal het niet liggen op dit moment. De snowpeas (peulen) groeien perfect, en geven onze elke week een maaltje. En waarachtig we hebben voor het eerst van onze eigen asperges gegeten, het zijn er nog niet veel, maar een lekker aanvulling bij ons traditionele zondagontbijt !

Verder heb ik vorige week afgereden voor mijn vrachtwagen rijbewijs, maar ben helaas gezakt. Ik was heilig van de veronderstelling dat ik geslaagd was het ging perfect, helaas dacht de instructeur daar anders over. Hij gaf me een lijst van dingen die ik niet goed had gedaan, wat er op neer kwam dat ie gewoon dingen heeft gezocht, ongelooflijk wat een zielenpoot. Het zal mij verder een zorg zijn, maar de Fire Brigade zit er nog al om een chauffeur te springen. Afijn 25 Oktober weer een poging.