Een aantal maanden geleden ging er een collega bij Jeanette d’r werk verhuizen naar Broome (andere kant van Australië, in de tropen).

Nu hadden ze pas een klein hondje (Tenterfield terriër), die ze niet mee konden nemen omdat ze eerst gingen huren, en over het algemeen zijn er geen honden toegelaten in huur panden. Ze had stad en land afgelopen om de hond onder te brengen of zelfs af te staan, Helaas niets mocht lukken, dus ten einde raad, vroeg ze aan Jeanette of zij kon helpen. En natuurlijk kon Jeanette geen nee zeggen, ik was er niet helemaal blij mee en was bang dat we deze hond niet meer kwijt zouden raken, we hadden toen Tyson nog, en dit zou dan dus nummer 6 worden. Afijn de hond (genaamd “Mate”) opgehaald met hondenhok en alle bijbehorende speeltjes.

Het was een erg jong beessie nog geen 12 maanden, maar heel erg vriendelijk en erg veel energie. Jeanette d’r collega had gevraagd wat ze moest doen zodat we ‘m (tijdelijk ?) zouden nemen, zij nam dus de kosten voor de vaccinatie en castratie voor haar rekening. Ik heb hem toen opgehaald bij de dierenarts toen ie was gecastreerd, en kreeg te horen dat ie een week lang rustig moest blijven. Maar hoe hou je in godsnaam zo’n energiek hondje rustig, afijn het kwam er op neer dat een week lang vastgebonden heeft gezeten, we liepen hem wel regelmatig, maar “Mate” was toch niet erg blij met deze situatie, wij trouwens ook niet.

 

Toen eenmaal de hechtingen eruit waren, kon ie eindelijk z’n gang gaan, en dat deed ie ook, hij wilde spelen, liefst 24 uur lang, gelukkig had ie veel keuze bij ons, als een van onze honden het zat was, ging ie vrolijk naar de volgende. En als geen van de honden meer zin had, dan waren de kippen de klos 🙂

Zoals ik al zei een erg vrolijk hondje die ons regelmatig een hoop schik gaf, maar die voor geen meter luisterde. Daarom sloten we hem op als we beiden weg gingen, hij volgde namelijk de auto als ie die weg zag rijden, je kon dan roepen wat je wilde, maar hij kwam niet. Hij is een keer bijna overgereden bij ons voor 🙁 Na de nodige training oefeningetjes te hebben gedaan begon ie, als ie op ons terrein was, goed te luisteren. Netjes wachten voor z’n eten tot het signaal gegeven werd dat ie mocht eten, en dat kleine lijfie kon er wat van, wat een eetlust.

“Mate” begon al aardig ingeburgerd te worden, en was zelfs grote maatjes met Jessie, die normaliter bang is voor elke vreemde hond, maar ook een onbegrensde energie heeft, dus dat kwam goed uit. Hij had het erg naar z’n zin bij ons, en ging volledig uit z’n dak als we weer terug keerde van onze afwezigheid.

Zoals je begrijpt moesten we daarom erg wennen toen ie uiteindelijk naar 3 maanden weer terug ging naar z’n eigenaar. “mate” mocht de avond voor z’n vertrek niet meer eten, want de volgende dag werd ie opgehaald, om op het vliegtuig gezet te worden naar Broome. De familie (waaronder 2 jonge kinderen) was erg blij om “Mate” weer terug te zien, en wij, ja wij misten hem heel erg, hij was zo duidelijk aanwezig. Wij waren niet de enigste die hem misten, de andere honden genoten weer van de rust, uitgezonderd Jessie, die was regelmatig naar ‘m opzoek. Dit heeft ons tot denken gezet, misschien moeten we er een andere hoog energierijke hond bijnemen. Jeanette d’r aandringen heeft geholpen ben overstag gegaan en gaan 2de kerst dag een 12 maanden oude Belgische herder (Tervurense) uit het lokale asiel halen 🙂

Wordt vervolgd…………