We hebben al een aantal jaren een variërend aantal kippen op ons stekje. In het begin hadden we de kippen overdag vrij rondlopen, maar met de komst van onze laatste hond “Alfie”, gebeurde dat niet meer.

Toen we Alfie kregen was er geen land mee te bezeilen, en jaagde op alles wat los en vast zat. Nou dat is inmiddels behoorlijk veranderd, het is een goede gehoorzamende hond geworden. Dus was de tijd aangebroken om het weer eens te proberen, na wat kleine correcties ging het allemaal perfect. Maar na een paar dagen bleek ook alweer wat de andere redenen waren waarom de kippen niet meer vrij los liepen. Ze graven alles om, dus ook alle kleine tuin-perkjes die we hebben aangelegd, en om een of ander reden vinden ze het prettig om op onze veranda te poepen 🙁 De kippen die we nu hebben komen van een andere locatie verderop, vanwaar de eigenaar was overleden. Vrienden van hem vroegen of wij wat kippen over wilden nemen, en onze laatste kip was juist dood gegaan dus hadden we ja gezegd. Niet wetende dat het om 12 kippen ging, afijn deze kippen waren alleen maar gewend om vrij lost te lopen, dus moest ze erg wennen dat ze dat niet meer konden toen ze bij ons kwamen. Nu dus niet meer, ze lopen heerlijk vrij rond, en doen zich te goed aan alle dingen die ze vinden. In de kippen ren kregen ze alleen maar kippenvoer en wat restjes, maar kippen hebben toch een meer gevarieerd voedsel nodig hebben we gemerkt. Over het algemeen gaan de kippen terug naar de ren als het s’avonds donker word, en als ze een eitje gaan leggen. Nu dit laatste is niet altijd het geval, een van de kippen had het in der hoofd gehaald om eieren te gaan leggen in mijn bar ??? Omdat daar niet genoeg plek is gooide ze alles wat in de weg lag op de grond om ruimte maken. Dit was natuurlijk niet de bedoeling, maar na haar de 10de keer (echt niet overdreven) weg te hebben gezet had ik het opgegeven. De volgende dag begon het allemaal weer van voren af aan, Jeanette heeft toen gesuggereerd om wat handdoeken voor de bar te hangen zodat ze er niet bij kon komen. Nu dit werkte goed, maar om een of ander reden had de bar erg veel aantrekking kracht voor deze kip, dus toen ging ze maar in een metalen mand zitten waar we citroen in gooien die van de boom af zijn gevallen, hoezo vastbesloten.

Ook iets wat tot op heden niet hebben gehad is dat de kippen de drang hebben om te gaan broeden. Normaliter halen we bijna dagelijks de eieren weg, maar soms vergeten we dat, en zo bleef een van de kippen dus dagen op een aantal eieren zitten. Hier hadden we ook nog nooit mee te maken gehad, dus effies op internet wat gegevens gezocht. De eieren zouden na zo’n drie weken uit moeten komen, en dat was het geval, van de 7 eieren waren er 5 uitgekomen, een kuikentje was  begonnen met het uitkomen maar was waarschijnlijk niet krachtig genoeg om het helemaal af te ronden, en had het dus niet gehaald. Maar wat nu 5 van die kleine pluizen bolletjes, die eerst nog wat speciaal voer moeten hebben en enigszins beschermd moeten worden. Moet zeggen de moeder kip deed een goede job, maar had voor de zekerheid haar broedplek met wat gaas afgeschermd voor de eerste week. Daarna heb ik ze verhuisd naar een afgezette ruimte in de kippen ren, wat ik getracht heb zo te maken dat er geen andere beesten bij konden (slangen, goanna’s, enz.). Toen ik ze had verplaatst begonnen er gelijk 2 ander kippen te broeden, waarvan er gisteren ook weer 3 kuikentjes zijn van uitgekomen.

Maar terugkomend op onze eerste kip met haar kuikentjes, toen we dachten dat ze groot genoeg waren om ze zelf naar buiten te laten gaan hebben we dit gedaan. Ondanks dat Alfie niet veel interesse meer heeft voor de kippen vond ie de kuikentjes toch wel erg interessant, maar gaf geen problemen zie onderstaande video.

S’nachts zaten de kleine kippetjes in de kippen ren op de onderste roede, want natuurlijk is er een rangorde. Helaas na al de zorg die we hadden gegeven was er een kippetje weg een ochtend, Jeanette’s favoriet, de witte met zijn bruine hoofd (zwarte piet). Het bleek als snel wat de reden was, in de hoek van de kippen ren lag een tapijt python met een wel heel erg dikke buik. Heel erg vervelend maar iets wat nu eenmaal gebeurd in de natuur, dus je kan het de slang niet echt “kwalijk” nemen. Maar omdat ik niet wilde dat ie dat weer kwam doen, hebben we de slang gevangen en een heel eind verder met de auto weer uitgezet in het bos. Omdat pythons nogal territoriaal zijn, had hij/zij waarschijnlijk weer terug gekomen, alhoewel naar men zegt dat ze hier wel een maand op kunnen teren.

Afijn we zijn weer een ervaring rijker, leven in de Australische bossen.

PS
De volgende keer gaan we toch de eieren van de kippen weghalen en zullen we ze een paar dagen apart zetten, wat op deze manier groeit onze kippen familie wel iets te snel. We hebben veels te veel eieren, en geven ze op dit moment maar weg.