Almost 16 years ago, the very first day champers came to our place, you fell (completely exhausted) asleep on my lap, stealing my heart.
Today on your last day, at the vet, finished with life, you fell asleep on my lap again, breaking our hearts.
Thanks little matey, the people who dumped you, so many years ago, have no idea what they missed out on, thanks again, you will never be forgotten.

RIP Champers

Vandaag hebben we Champers onze kleine terriër in moeten laten slapen, hij was inmiddels 17 jaar geworden. Champers kwam naar ons huis in Sydney op oudejaarsavond 2000. Hij was erg druk heen en weer aan het lopen met zijn neus aan de grond, proberende een spoor op te pikken, wij dachten waarschijnlijk hoord hij bij gasten van een van onze buren. Dus hebben we hem wat water gegeven wat ie snel opdronk en daarna weer verder ging met z’n zoek tocht, en wij gingen naar de stad om oudejaarsavond te vieren. Toen we die avond (laat) thuis kwamen heeft Jeanette nog effies naar hem gezocht, maar kon hem niet vinden, dus gingen we er vanuit dat ie z’n baasjes had gevonden. Niets bleek minder waar, toen ik de volgende dag wat aan m’n motor in de garage aan het rotzooien was, stond ie weer voor onze neus compleet afgepeigerd, we hebben hem toen wat kattenvoer gegeven (wij hadden immers niets anders), en toen hij daar mee klaar was nestelde hij zich op mijn schoot en viel in slaap. Dit was het moment dat ie mijn hart steelde, en het tot ons door drong dat ie was gedumpt, wat in Australië erg veel gebeurt voor de feestdagen omdat dan het hebben van huisdieren eigenlijk “lastig” is. Hij was die dag daarvoor, zo druk met het zoeken van zijn baasjes, die ‘m zojuist hadden gedumpt, bleek nu. In dit soort gevallen behoor je de gevonden hond dan bij het dichtstbijzijnde asiel te brengen, wat dan de eigenaren in staat moet stellen om hun hond weer op te kunnen halen. Wij wisten wel, dat die eigenaren nooit op zouden komen dagen, dus informeerden we hoelang die wacht periode was, en wat er daarna ging gebeuren als de hond niet word opgehaald. We kregen te horen dat als niemand de hond binnen een week ophaalt, hij wordt vernietigd (het woord alleen al), der is hier behoorlijk wat verkeerd in Australië, honden worden als een gebruiksvoorwerp gezien. Dit konden we natuurlijk niet laten gebeuren, en het toeval was dat Jeanette al een aantal maanden om een hond zat te “zeuren”, dus besloten we hem terug te nemen (na eerst $300 te hebben moeten betalen). En omdat ie op oudejaarsavond naar ons huis was gekomen noemde wij hem Champers (een veel gebruikt woord voor Champagne in Australië).

Al snel bleek een van de reden waarom ie was gedumpt, hij wist geen verschil tussen binnen en buiten, en plaste en scheet alles onder. Champers was door de dierenarts toen zo’n 1.5 jaar geschat, dus hadden de vorige eigenaren, niet veel tijd gestoken om hem zindelijk te maken. Heb natuurlijk die eigenaren nooit ontmoet, maar heb een redelijk idee wat voor mensen dat zijn geweest. Dus ging Jeanette met hem naar de lokale honden gehoorzaamheids training. De eerste dag was niet zo’n succes, want hij vond het nodig om tegen Jeanette der been aan te plassen toen ze stonden te wachten voor de volgende oefening. De weken volgde zich op, en iedere keer kwam Jeanette thuis met weer een andere behendigheid die ie onder de knie had, Jeanette verdient dan ook volledig krediet voor het feit dat ie uiteindelijk behoorlijk goed luisterde zeker voor een terriër. Omdat we beide een full time baan hadden, en Champers veel alleen thuis zat, kwam er al snel een playmate voor Champers in de naam van Tyson. Tyson was een foxterier met maar drie pootjes die we hadden opgepikt van een ander asiel. Hier bleef het niet bij, en groeide gestaag uit naar zo’n 5 honden, uiteraard vanuit het asiel, en de meeste stonden hun een spuitje te wachten. Je kan dus zeggen dat Champers ervoor heeft gezorgd dat er nog 4 andere honden zijn gered uit het asiel.

Champers is zo’n verschrikkelijk makkelijke hond geweest, onbegrijpelijk waarom mensen zo’n beessie weg doen, we hebben erg veel schik met hem gehad, zijn ren escapades, het regelmatig stelen van de badkuip eend, en het feit dat ie altijd wilde helpen als we buiten in de tuin aan het klussen waren. Of die keer dat ie met het gebit van een van de gasten in zijn bek door het huis liep.

De laatste maanden verloor Champers de lust om te eten, en viel verschrikkelijk veel af, hij was vel over been, en woog niet veel meer dan 4 Kg. Het is nog steeds niet helemaal duidelijk waarom ie dit deed, lever en nier functies waren wat minder, maar z’n hart deed het nog erg goed. Afijn we wilden geen grote onderzoeken/ingrepen meer laten doen, het was toch al niet helemaal zeker of ie de verdoving zou overleven. Gisteren nacht begon ie dan toch echt last te krijgen van z’n situatie, en dus hadden we besloten, om een eind aan zijn lijdensweg te maken. De beslissing nemen staat buiten kijf, maar het ondergaan is echt een van de meest pijnlijke situaties die ik me kan bedenken. Robbert zei het heel mooi, ze doen je een keer pijn in je leven, en dat is wanneer je ze moet laten gaan. Champers was maar een klein schlemielig hondje, maar het maakt niet uit hoe groot/oud/mooi/lelijk ze zijn, het duurt niet lang voordat je hun onvoorwaardelijke liefde, met volle handen inneemt. Champers word begraven naast Tyson, vlak bij onze slaapkamer waar ze samen bij ons kunnen rusten, en wie weet zien ze elkaar bij de regenboog brug, al wachtende op ons.