Door de explosieve uitbreiding van onze kippen familie (verdubbeld), wat niet helemaal de bedoeling was, hebben er dus ook een aantal hanen bij gekregen.

Dat is op zich helemaal niet erg, afgezien van het feit dat je nu verschillende hanen hoort kraaien op afwisselende tijdstippen. Ze willen elkaar duidelijk maken dat ze er zijn, en wie dacht dat hanen alleen kraaien als de zon opkomt, die zit ernaast. Op de meest vreemde momenten laten ze luidkeels van elkaar horen. We laten onze kippen over het algemeen vrij rond lopen over het landgoed, en als dan s’avonds de zon onder gaat, dan gaan ze met z’n allen weer terug naar de kippen ren. Allemaal, uitgezonderd 5 (2 kippen en 3 hanen), nadat die afgelopen zomer waren blootgesteld aan vele slangen aanvallen, hadden ze niet veel trek om daar naar terug te gaan, en dat kan ik ze niet kwalijk nemen. Dit hield dan wel in dat ze een ladder gevonden hadden naast onze slaapkamer waar ze overnachten, en ze dus s’ochtends letterlijk naast ons bed ons wakker maakte met hun gekraai. Dit was meestal vrij vroeg, maar afijn dat hoort er bij als je in de bossen woont. Maar als hanen ouder worden en sporen beginnen te krijgen beginnen ze te vechten. Ik heb wat informatie opgezocht, en verschillende keren werd er vermeld dat hanen best samen met elkaar kunnen. Nou bij ons gaat dat verhaal niet op, we hebben hier al eerder mee te maken gehad, en hebben toen 1 haan afgemaakt. Had gehoopt dat dat dit nu niet nodig zou zijn, omdat ze allemaal samen opgegroeid waren. Afijn afgelopen weekend was het raak, nota bene nog wel de 2 broertjes lagen met elkaar in de clinch. Wilde net de kippen gaan voeren toen ik ze bezig zag, allebei hevig bebloed, en alleen maar aandacht voor elkaar. Het is dan erg makkelijk om ze grijpen omdat ze totaal geen aandacht hebben voor wat er om ze heen gebeurt. Alfie onze hond werd hierdoor ook erg enthousiast en wilde wel mee gaan doen, onvoorstelbaar de hanen verblikte of verbleekte niet door een grote hond die in hun staartveren begon te bijten. Zoals ik al zei ze zijn makkelijk te grijpen, en heb ze gescheiden door ze met 2 handen op de grond te drukken, dat weerhield ze er niet van om toch nog door te gaan met hun worstel partij.

Afijn ik (wij) willen dit niet door laten gaan totdat er een het loodje legt, wat een tergende langzame en pijnlijke dood zal zijn. Dus er is maar een andere oplossing om dit zo snel mogelijk te laten verlopen, en dat is zelf de hanen af te maken. Dit is niet een van m’n favoriete bezigheden, maar als je dieren hebt moet je ook de moeilijke handelingen/beslissingen kunnen doen/maken. Dus hadden we besloten om de 3 nieuwe hanen (de derde vocht nog niet, maar dat was een kwestie van tijd), af te maken, en om hun dood toch nog een reden te geven, ze te slachten zodat ze opgegeten kunnen worden. Een vriend verderop in het bos doet dit regelmatig, dus had ik hem wat assistentie gevraagd hoe dit te doen. Nogmaals die is niet prettig maar de enigste logische oplossing, als je je over het doden heen kan zetten valt het allemaal nog wel mee.

OK de slachting;
Je hakt de kop van de haan af, je moet de kip goed vasthouden want die spartelt behoorlijk, dit is na een minuut of zo afgelopen. Je doopt de kip/haan dan in een vat met warm water (65 graden) voor 10 seconden, wat het makkelijker maakt om de veren te verwijderen. Als dat is gedaan snij je de poten ervan af, (die worden samen met de kop door de honden opgegeten). Daarna moet je de luchtpijp en poepgat los snijden, en haal je de ingewanden, longen, hart, lever enz. via de achterkant eruit, en die gaan dan naar de kippen (geloof het of niet !), er gaat niets verloren. Als je dit dan goed schoon maakt via een tuinslang en water, heb je een kip (haan) die je in de supermarkt koopt. Alleen heeft deze een veel beter leven gehad !

We zijn dus weer een ervaring rijker, we hebben nog een 1 (misschien 2) wat kleinere hanen rond lopen, die zullen het zelfde lot ondergaan als ze beginnen te vechten, helaas.

Het is een beetje ironisch dat ik in het begin van het jaar alles gedaan heb om ze van de slangen te redden, en dat ik ze dan nu zelf af moet maken. Het is een stuk rustiger s’ochtends nu ze er niet meer zijn, maar eerlijk gezegd mis ik ze wel een beetje, elke ochtend volgde ze me overal totdat ik ze wat voer gaf 🙁