Na een lange lijdensweg heeft Frans (mijn vader) uiteindelijk zijn strijd met alzheimer verloren, en is Pa Zaterdag ochtend vredig ingeslapen. Pa was al een lange tijd mentaal niet meer bij ons, maar nu hij er fysiek ook niet meer is, blijft het toch moeilijk om te accepteren ! Ons verwerkings proces wordt nog verder bemoeilijkt doordat we geen vlucht hebben kunnen boeken om bij de begrafenis aanwezig te zijn. De vulkaan uitbarsting in IJsland heeft ervoor gezorgd dat alle vliegmaatschappijen geen nieuwe vluchten wilden boeken tot volgende week. Zoals al vermeldt gelukkig is er een einde gekomen aan zijn, maar ook de families (voornamelijk Ma) lijdensweg. Toen Pa werd gediagnoost met alzheimer had een maat van Frans junior (mijn broer) gewaarschuwd om voornamelijk op Ma te letten niet zo zeer Pa. Hij heeft gelijk gehad, het is erg pijnlijk om de persoon waar je zo’n 40 jaar mee hebt geleefd beetje bij beetje kwijt te raken. Tergend langzaam zie je de ziekte meer en meer van hem wegnemen totdat op een gegeven moment alles weg is, dit is mijns inziens vergelijkbaar met martelen. Ma is erg dapper en sterk geweest deze moeilijke periode, maar hopelijk kan ze nu de kracht vinden om verder te gaan met haar leven. Gelukkig houden we een hoop goede herinneringen aan hem over, hij vond het altijd prachtig als we met de maten thuis kwamen om een biertje te drinken en de sterke verhalen naar boven te halen. De commando’s (waar pa had gediend) was een van z’n favoriete onderwerpen. Wat hebben we ook met hem en om hem gelachen, die keer dat ie z’n evenwicht verloor (oorzaak drank) en daardoor een lamp van de muur aftrok. Of die keer toen we in een pub in Australië waren en hij een persoon achter de bar in het Nederlands vroeg om een rondje te brengen, en hij maar niet kon begrijpen waarom ze hem zo raar aankeken. Of die keer dat ie languit ging met z’n stoel toen we Nederland Europees kampioen zagen worden, ik kan zo nog wel effe door gaan.

Pa bedankt, we zullen je nooit en te nimmer vergeten !!

Zijn blik, de stilte, dat deed zeer.
De man, vader en opa was je allang niet meer.
We voelden mee jouw verdriet,
Nu rouwen wij, maar treuren niet.
Ons verdriet was er allang voordat het afscheid kwam.

PS
Om enigszins ons gemis bij de begrafenis en verwerkingsproces van de familie “goed” te maken, hebben we beloofd om dit jaar Kerstmis en Nieuwjaar in Nederland te vieren.