Chicko een van onze honden heeft z’n kruisbanden gescheurd (net zoals z’n baassie jaren geleden).

Ze lopen wel eens meer mank, meestal pijn gedaan in de bossen of gewoon te wild gedaan maar dat is meestal na een week of zo weer weg. Helaas nu niet, hij loopt nu al mank sinds Pasen. Dit wordt toch te gek en ben me al behoorlijk ongerust aan het maken, dus maar weer naar de dierenarts, die een maand eerder niets ergs had geconstateerd. Deze keer vonden ze dus wel wat, en zoals vermeld heeft Chicko z’n kruisbanden gescheurd. Nu schijnen hier verschillende oplossingen voor te zijn, een daarvan is om de kruisband te vervangen door iets anders (bij mij hebben z’n zo’n 10 jaar geleden een stuk van m’n hamstring gebruikt). Maar dit schijnt niet de best oplossing te zijn voor erg actieve honden wat Chicko is. Het is ons aangeraden om een TTO (Triple Tibial Osteotomy) toe te passen om z’n knie weer stabiliteit te geven. Heb wat onderzoek gedaan op het internet, en ben er inmiddels achter dat dit geen misselijke ingreep is. Het komt er op neer dat z’n been door midden wordt gezaagd om de hoek van het onderbeen iets te veranderen.

Als je de tekening bekijkt zijn de blauwe lijnen de drie (Triple) verschillende zaag sneden, en het rode gedeelte is het gedeelte wat wordt verwijderd. Dit heeft dan tot gevolg dat de bovenkant van het onderbeen een wat meer vlakkere positie heeft, en er voor moet zorgen dat de knie, in combinatie met een metalen plaat, weer stabiliteit heeft. Dit houd dan ook in dat Chicko geen kruisbanden meer nodig heeft. Afijn zoals al vermeld, een zeer ingrijpende operatie, maar Chicko is een schitterende verschrikkelijk trouwe hond, en is het daarom dubbel en dwars waard. We zijn er dus voor gegaan, ik heb hem maandag gebracht, en heb ‘m vandaag woensdag weer opgehaald. Toen ie mij zag ging ie helemaal door het dolle (wat nu net niet de bedoeling was), Chicko en ik hebben een hele speciale band. Hij is van de dag dat ik hem uit zijn kooi hebt gehaald bij het dierenasiel (waar ‘m een spuitje te wachten stond), niet meer meer van mijn zijde geweken, een riem heeft ie nooit nodig gehad, hij “wist” dat ie zijn voorgoed huis had gevonden (net op tijd). Afijn en nu de revalidatie, 12 weken van nagenoeg geen beweging, dit gaat waarschijnlijk de moeilijkste klus worden, hem gescheiden houden van de andere honden waar ie zo graag mee rent, en ga zo maar door. Ik zal deze blog entry, blijven bijhouden met de vorderingen die we maken voor degen die geïnteresseerd zijn in Chicko’s z’n herstel, bookmark deze pagina !

DE EERSTE 3 WEKEN 25%

OK we zijn weer zo’n 3 weken verder (13-7-2015), vandaag is Chicko z’n eerste dag zonder zijn pijnstillers. We hopen dat ie ook weer een beetje z’n eetlust weer terug krijgt, het verlies daarvan is een van de bijwerkingen van de pijnstillers.

Hij ligt de hele dag in z’n klein hokje, dus hij verbruikt niet echt veel, wat er ook wel mee te maken zal hebben. Z’n herstel gaat heel voorspoedig, de hechtingen zijn er uit gehaald (en is hij dus ook zijn trechter kwijt) en de
dierenarts was zeer tevreden. Het zag er inderdaad allemaal erg goed uit, geen enkele zwelling of bloeding meer te zien. We beginnen te merken dat ie het een beetje zat begint te worden, dat opgesloten zitten, en hij is dan ook erg kien als we hem voor z’n korte uitlaat sessie naar buiten nemen (3 a 4 per dag, zo’n 5 tot 10 minuten). We moeten dit nog zeker een verdere 3 weken volhouden, en dan wordt er een röntgen foto genomen, of alles nog naar wens zit. Volgens mij loopt ie nu al beter dan dat ie voor z’n operatie liep, hij zet nog niet heel veel gewicht op z’n poot, maar hij hinkt niet meer, wat ie heel erg deed voor de operatie.

S’nachts ligt ie naast ons bed, vlak naast de glazen schuifdeur, en omdat het s’nacht behoorlijk koud begint te worden, krijgt ie een extra deken, zodat ie niet al teveel afkoelt. Op het moment wordt Chicko erg onrustig wanneer we aanstalten gaan maken om weg te gaan, hij begin dan zeer zenuwachtig te piepen. Hij vindt het nooit echt leuk als we weg gaan (verlatingsangst), maar het lijkt wel of dat nu wat erger is geworden. We hebben ‘m nog erg weinig alleen gelaten, maar soms kan dat niet anders. Toen ik vorige week Jeanette uitliet, had ie het voor elkaar gekregen om uit z’n omheining te komen, en liep ie vrolijk over de property heen te rennen. Ik wist niet wat ik zag, rennen is wel het allerlaatste wat ie op dit moment moet doen. Volgende keer maar de kamer van de office dicht doen, zodat ie er daar niet meer uit kan. Jeanette had die ochtend een kangoeroe aangereden op onze weg, en was dus terug gekeerd met de auto. Dit was de eerste keer dat dit is gebeurd, wat een wonder is, d’r zitten hier zoveel kangoeroes dat het gewoon een kwestie van tijd was, dat dit ging gebeuren. Een behoorlijke schade, maar het had allemaal erger kunnen zijn moeten we dan maar denken, hopelijk heeft de kangoeroe het overleeft, We konden ‘m niet meer vinden toen Jeanette later met onze andere auto er weer langs reed. Weer een ongeplande kosten post, we hebben niet echt veel geluk deze periode, afijn het kan allemaal veel erger dus we klagen maar niet.

Tot zover……..

HALVERWEGE 6 WEKEN 50%

Gelukkig we zijn halverwege (5-8-2015), het gaat Chicko allemaal een beetje te langzaam, en ons ook moeten we eerlijk bekennen. Het begint gewoonweg vervelend om hem iedere keer weer in dat kleine hokje terug te zetten. Hij kent de routine goed, en gaat trouw naar z’n hokje als we terug komen van z’n spaarzame uitlaat sessies.

Vandaag zijn we naar de dierenarts geweest om een röntgen foto te laten maken, om te kijken of alles nog naar wens zit. Chicko was al lang blij dat ie mee mocht en niet in de “kolere” kooi hoefde. Totdat we bij de dierenarts aankomen en hij in de gaten heeft waar ie is. We moeten hem dan weer achterlaten omdat ie enigszins verdoofd dient te worden om een röntgen foto te maken met een goed resultaat. Dit keer was het Jeanette d’r beurt, en ondervindt aan der lijve dat als je wegloopt hij met je mee terug wil. Als dit een enkele keer gebeurt is dat nog wel te doen , maar we hebben dit nu al zoveel keer moeten doen, dat het niet echt leuk meer is. Afijn positief blijven, en we hebben genoeg redenen om positief te zijn, want het ziet er allemaal erg goed uit, hij gaat ook steeds meer gewicht op zijn poot zetten, wat een goed teken is. Z’n eetlust is ook weer terug op het normale niveau. Je kan goed op de röntgen foto de metalen plaat met schroeven te zien, als je het mij vraagt heeft ie schroeven gebruikt die iets te lang zijn, laten we maar van uitgaan dat dit onze onkunde is. Wij zijn trouwens niet de enige die het zat beginnen te worden, Alfie heeft er al weken genoeg van, en wil met z’n grote broer spelen en rennen. Iedere keer als we Chicko uitlaten moeten we Alfie corrigeren, dat ie Chicko met rust moet laten . Steeds vaker zie je Alfie trouw naast Chicko z’n kooi liggen, wat mooi is om te zien, wat zijn honden toch schitterende wezens ! Afijn we mogen ‘m nu 1 keer per dag wat langer laten uitlaten zo’n 15/20 minuten, wat weer meegenomen is. Op naar de volgende mijlpaal de 9 weken.

 

Tot zover……..